Ey İnsanlık Şiiri - Müslüm Bayram

Bir pazar yerine açtım tezgâhı
Ceketimi astım sundum pazara
Gelen baktı, geçen baktı
Lakin üzerine giymeye kimse
Cesaret edemedi
Bir ağırlığı olmalıydı
İnsan olmanın

Oysa cesaret
Doğuştan mayalamaktı vicdanı
Gözleri vardı kalabalığın ama
Görmüyorlardı
Bakmakla anlamak arasında
Dev bir uçurum olduğunu
Bilmiyorlardı

Sonra
Ceketi çekiştirip durdular
Lime lime ettiler
Herkes payına düşene razıydı
Kendince mutluydular
Kör kurbanıydılar yanılgılarının

Eser kalmamıştı ceketten
Düğmesiz yakasız, cepsiz ve de kolsuz
Bir araya gelseler de artık
İnsan parça parça toplanabilir mi?

Yamalı bir bohçadan
Yamalı bir hakikat çıkabilir mi?
Cehaletin karanlığında boğulan
Ey insanlık.