Ey gece Şiiri - Adressiz Mektuplar Adsız

Ey gece!
Geçip gitmesini istediğim bir zamansın…
Ne bir başlangıç,
ne de sabaha varan bir umut.
İçimde demlenmiyor günbatımı,
akşamlar eksik, renkler yarım.
Bir hazin yel dolaşıyor göğsümde,
adı konmamış vedalar üşüyor içimde.
Geceme düşüyor hayali;
sessizliğin içindeki o tanıdık ses…
Duyuldukça ağırlaşan,
sustukça büyüyen.
Geceme eşlik etmeyen yokluğu
en kalabalık yalnızlığım oluyor.
Artık sığınağım değilsin ey gece!
Ne konuşasım geliyor,
ne de haykırasım.
Sözlerim boğazımda düğüm,
çığlıklarım suskunluğa emanet.
Uzak oluyorsun güzele dair her şeye;
umut, senden erken çıkıyor yola.
Kendimle dolduruyorsun heybemi,
yüküm yine bana ait.
Sessizce ağlatıyorsun yüreğimi,
kimse duymadan,
kimse bilmeden.
Hep kayıpları bırakıyorsun ellerime;
kazandıklarım bile eksik sayılıyor.
Ey gece!
Geçip gitmesini istediğim bir zamansın…
Müsaade senindir, kalma bende,
kalma yüreğimde.
Al karanlığını, al suskunluğunu
ve var,
kendi karanlık sokaklarında kaybol.
Ben sabaha kadar değil,
kendime kadar dayanacağım bu gece.

@dsız..