Evliya Şiiri - Hasan Belek 2

Evliya

Hak yolunda yanan ulu candır o,
Gönüllere derman olan handır o,
Nur-u Rahman ile coşan andır o,
Hikmet kapısını açar evliya.

​Dünyanın mülküne dönüp de bakmaz,
Nefsin ateşine çırağı yakmaz,
Kibre düşüp gönül evini yıkmaz,
Hak'tan ab-ı hayat içer evliya.

​Zikri ile inler dağlar ile taş,
Sözünde sadakat, gözünde bir yaş,
Secdeye kapanır mübarek o baş,
Günah diyarından kaçar evliya.

​Dergâh-ı izzette diz çöker erler,
Onların yanında pak olur serler,
Aşkın talebinde dökülür terler,
Gönül alemine uçar evliya.

​Çiçek açar bastığı yere o gül,
Divâne olup da öter bir bülbül,
Rabbe teslim olmuş bir garip gönül,
Rahmet tohumunu saçar evliya.

​Kul Hasan söyleşir kelam-ı nurdan,
Ayrılmaz hiçbir an ol kutlu surdan,
Geçer bu alemden, vazgeçer kordan,
Fani alemden de geçer evliya.

Hasan Belek-Akçay
11.08.2026