Evlat Şiiri - Orhan Samih Güllük

Yollar uzun yüküm ağırdı
Yüreğime her gam vurduğunda düştüğümde
Dönüp ardıma baksam sonu koca bir yalandı

Çocukluğum geldi aklıma
Seneler önce ellerimden tutan
O nasırlı eller, yanaklarımdaki yaşları silen
Bir yudum su verip evlat diyen
Ben o koca çınarın gövdesinden
Ben ondan koptuğumda
Nasıl canı yandı nasıl kanadıysa
Şimdi ordayım,

Şimdi oradayım evlat
Neremden kanatırsan kanat
Tıpkı seneler önce babamın nasırlı yüreği gibiyim
Hançer atsan kanım akmaz bilesin
Bir parça umudun ne olduğunu
Kırılan yanlaralarımda bulursun
Bulursun evlat
Düşme istemem benim gibi
O babayı bulamazsın gözyaşını silen
Hangi dalın yarasıyım biliyorsun dimi
İşte sen de oradasın evlat kırılan yerlerimde
Ne varsa kanayan içerimde

Kaldırın dediler bir damla su verin
Meczuptur açlıktan gözleri kararmış adamın,
Yaşlarımı silen eller kimindi der adam
Adamın üzerinde yırtık bir ceket
ve saç sakalı birbirine girmiş halde
Adam usulca yaklaşır kalabalığa
Çocuk elindeki balık ekmeği uzatır
Adam cebinden
Çıkarır eski siyah beyaz bir resim
Ve dudakları titreyerek
sen ne çok benziyorsun baksana evlat, evet amca der bu aynı babam der genç baba ağlayarak inleyerek şu sözlerle başını eğerek
Sicim gibi yaş döker,
Yaşlı adam konuşmaya devam eder
Gel evlat gel ağlama
Sen de evladına bel bağlama
Bel bağlama
Bir gün güzel bağlar yol olur
Güvendiğin dallar kırılır
Bak baba
Çocukken beni getirdiğin
Sirkeci Eminönü sahilinde
Bana balık ekmek al dediğimde yoksuldun
İşte oradayım baba Sirkeci de

Ayrılıklara yazan adam
Devamı, kurşunlar bende kaldı Adlı Romanın'da