Evde Kimse Yokmuş Gibi Şiiri - Kumru Alm ...

Kapının eşiğinde bekleyen ayakkabılar,
Bir süredir kimseyi özlemiyor.

Mutfakta
Dünden kalmış sessizlik
Tencerenin kapağını örtmüş.

Ben,
Bir sandalyeyi çekip
Karşıma oturuyorum.

İnsan bazen
Kendi yokluğuna misafir oluyor.

Masanın üzerinde
Hesabı ödenememiş birkaç gün,
Cebinde unutulmuş bir gökyüzü,
Ve kimsenin fark etmediği
Küçük bir yorgunluk duruyor.

Pencereden içeri
Akşam değil,
Vazgeçmeye çalışan bir ışık sızıyor.

Odanın içinde
Bir el eksik.

Ne omzuma konuyor,
Ne saçımı düzeltiyor,
Ne de “geçecek” diye yalan söylüyor.

Sadece eksik.

Bir tabak var.
İçinde yemek değil,
Yenememiş zamanlar birikmiş.

Açlık,
Mideden önce
İnsanın adını unutuyor.

Sonra gece geliyor.

Kimseyi çağırmıyorum.

Çünkü bazı sesler,
İnsan duyulsun diye değil,
Duyulamadığı için susuyor.

Ve yine de,
Perdeyi kapatmıyorum.

Belki rüzgar,
Kapıyı çalmaz.

Ve
Belki kimse gelmez.

Ama dünya,
En azından bir gece daha
Beni tamamen unutmamış olur.