Eşyanın Töresi Şiiri - Levent Topludal

Herkesin alnında yazı aynı mı?
Yaşar kaderini zaman içinde.
Akrep-yelkovanın hızı aynı mı?
Usûlünce döner kadran içinde.

Hilkatin hikmeti dallı budaklı,
Zekâtını anlar insanın aklı.
Eşyanın kıymeti özünde saklı;
Altın, pula dönmez külhan içinde.

Buğday olan, değirmende ağarır;
Tağut nefis son nefeste yakarır.
Bir gemi sâlîmen Ağrı'ya varır
Âlem boğulurken tufan içinde.

Ekmeğin töresi fırına konmak,
Ölünün hakkı da derine konmak.
Mâdem ki adalet, yerine konmak;
Kaplanı bırakın orman içinde.

Ramazan orucu elle tutulmaz,
Dere yatağında can uyutulmaz.
Hap dediğin avuç avuç yutulmaz;
Zehiri tadarsın derman içinde.

Ambalaj, gafilin gözünü boyar;
Gönülsüz, işine geleni duyar.
Sofraya oturan, yemeden doyar;
Bir sinek görülse ayran içinde.

Fare peyniri yer, kedi fareyi;
Dertli bazen dertte bulur çareyi.
Kötü de iyidir, iyi de iyi;
Ne varsa hayırdır olan içinde.

Eşek doğurur da, katır doğurmaz;
Yapacak iş varken asil oturmaz.
Akıl, fikir, hayâl, bağlasan durmaz
Bedenin durduğu mekân içinde.

Halk içinde yahşi, yaman, gökçek var;
Merde meydan, uyuyana tünek var.
Sen sanırsın orada bir tümsek var:
Ne yiğitler yatar kurgan içinde.

Âciz kulsun, itaatten ayrılma;
İlim öğren kıraattan ayrılma;
Sen sen ol da cemaatten ayrılma;
Damla da denizdir umman içinde.

Allah'ın kanunu bir milim şaşmaz;
Sonsuz kudretine leke bulaşmaz.
Semâda yıldızlar haddini aşmaz;
Her hareketleri ferman içinde.

Allah, Tanrı, Çalap, Yezdan, Hüdâ, Hak...
Rabbi'l Âlemînsin, Hâkim-i Mutlak.
Bu Levent kuluna rahmetinle bak;
O ki Uhud kadar noksan içinde.