Bir ışık hüzmesi altında,
Ne düşünülebilirse düşündüm o gece,
Yaşam, yaşamın kendi içindeki buhran,
Ölmek ve yaşam, yaşamak…
Yaş almak; aldıkça yas almak…
Yaşlanmak ama asla tam anlamıyla yaşamış olmamak,
Hayatım bir bankanın
en işe yaramaz çekmecesinde
en eski kağıtlar üzerinde
sigortalanmış…
Hem de gerçekten uzak
bir ömür biçmişler üstüme
Bana yaşamayı sorma Sarya, ben yaşamı bilmem ki...
Ölüleri sor bana,
Bir iş yeri balkonunda, molası bitmeden çayını bitiren işçileri,
Vardiya dönüşünde hızlıca servise yetişenleri,
Güneş doğmadan evden çıkıp güneş batınca eve dönenleri,
İsimsiz kahramanları herkes bilir,
Peki ya isimsiz canavarlar?
Gözünü kırpmadan haksızlık yapanlar,
bir kadının güçsüzlüğünden faydalananlar,
çocukları istismar edenler,
kız çocuklarını okutmayanlar,
Bir masa başı, bir masa lambası,
Birkaç kalem, birkaç kağıt,
Kağıtlar müsvedde, masa kırık,
Lamba arızalı, kalemler bitik,
Yazmak istiyordu şair,
Tüm bunları şiirlere dökmek...
Şimdi yeniden çocuk olsam,
Havalansa eteklerim,
rüzgara değse saçlarım,
Yeniden kucaklasam güneşi
kimseler uyanmadan henüz
En sevdiğim çizgi filmi açsam
Bana bir hırka giydirmişler
Kolları uzun cepleri yamalı
Adına suçluluk demişler
Suçum her neyse baya ağır olmalı
Ben de hiç savunmamışım kendimi
Hemen giymişim hırkayı
Yaşım beş buçuk,
ilkokulu bitirinceye kadar
memelerimin ve kalçalarımın büyümesinden,
büyüdükçe göze gelmesinden,
Ya okul yolunda orospu olursam diye bir telaşla
Yaşım beş buçuk,
Ah canım,
O yorgun gözlerinde dinlendirirsin beni,
Saçlarını değdirirsin yüzüme, ben saçlarını koklarım,
Sonra sen, arkamdan yaklaşır saçlarımın arasından kokuma ulaşırsın,
Birbirimizi gördüğümüz o ilk güne gideriz,
O günü ararız duyduğumuz kokuda,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!