Eski Bir Tanıdık Şiiri - Nidal Sis

Eski bir tanıdıkla oturdum dün gece;
Saçlarını kısaltmış,
Pek de yakışmış o güzel yüzüne.
Yanaklarında çizgiler belirmiş,
Pembeliklerin yerine
Hayatın zorluğunu çizmiş sanki suretine.

Ya konuşurkenki tavırları?
Sanki çocuk gözlerini yaşıyorum tekrardan.
Peltekliğini kaybetmiş,
Derdini anlatmayı öğrenmiş belki bana.
Gülerken yine çocuklaşmış gözümün önünde;
Gözleri yine aynı ama...
Aynı çakırlık, aynı mahmurlukla bakıyor bana.

İçime koyuyorum bakışlarını, susmalarını;
Benim hakkımda ne düşündüğünü bilmek,
Yüzünü okşamak istiyorum,
Ona sarılmak, onu derince koklamak...
Ben bu anı rüyamda görmüştüm sanki,
Ne oldu da aynı şekilde yaşadım şimdi?
Tıpkı senin beni rüyanda görmen gibi...

İyisin, hoşsun da bende nesin bilmiyorum.
Yalnız sana karşı mı bu kayıtsızlık,
Yoksa tüm insanlığa dair mi bu ümitsizlik?
Cevapladığım tek soru dünden kalan;
Seninle yarın ne oluruz, merakımla kalan.