Akışı 1 Bilinç Şiiri - Nidal Sis

Nerden geldin belli mi dostum?
Amacın açan güle kezzabı mı tattırmak?
Gülün ortasındaki bir küçük, bakın!
Her zaman durulmaz duygularıyla aslında o bir kadın,
Piramidin ucunda, tam da dünyanın ortasında.
Duyguların toplu iğne ucu kadar keskin ve kesin,
Aklın ise her zaman maske gibi suratında.
Zihninden geçenleri okuyabilsen...
Cehennem mi olurdu sahiden?
Yoksa Bodrum'da bir kayıkta bensiz mi dostlar?
Eviniz de pek güzelmiş.
Kaç kişi kalıyorsunuz o odacıkta?
Yine beni istediniz de gelmedim mi yoksa?
Senin Ankara'da ne işin var be oğlum?
Naparsın yengemle oracıkta?
Hep de asiydin bir zamanlar gözlerin ucunda,
Şimdi çarkın ucundaki dişliye benziyorsun, biliyorsun.
Yıldızlıdan mı illa almalı kahveyi, kanıyorsun?
Yanında ekstra shot söylersen uykun yine gelmez mi?
Ya uyanıkken uyursan onu nasıl çözmeli?
Taklit etmeye bu kadar meraklısın madem,
Yaşadığın hayata da bir göz ucuyla bak istersen.
Anadolu'nun soğuğu mu, memleket sevdalı insanı mı?
Her otoriteye boyun eğen kocaman davarı mı?
Yoksa onu güdene destek veren koca çomarı mı?
Karşımdaki kıvırcık delikanlı nereye gidiyor?
Yine sınava mı hazırlanıyor yoksa metrekarelik alanda?
Yargılar mısın her gelip geçeni içinde?
Yoksa küçümser misin odaklandığın kişiyi zihninde?
Cevabını bilmediğin soruları sorarsın.
Sen Antik Yunan filozofu musun da,
Bu kadar merakla yaşarsın?
Haydi, soyutla kendini de göreyim toplumdan.
Allah aşkına, böyle bir çağda kalır mısın yuvanda?
Dışarıda hayat var derler, olay var, güzel kadınlar...
Saçma konuşur belki ama güzelliği rövanşını alır maçın.
Eğer bir gün görürsen gerçekten anlam arayan bir kadın,
Bize de haber ver.
Görelim biz de şu dünya gözüyle yakından da yakın.
Tevfik Fikret büyük edebiyatçı dersin tabii.
Nerde yaşamış da ölmüş bilmezsin pek tabii.
Odaların içine sığınmış bir avuç aptal yığın...
Birbirimizi yargılar olmuşuz hem de bağırarak, bakın.
Zihnin sonu yoktur, sonsuzu da çoktur bil.
Sonsuza sonsuzu eklersin, eşittir bir.
Zihnin ölünce de konuşmaya devam eder, bilir misin?
Çünkü aslında ölmek diye bir şey de yoktur.
Her ölüm aslında bir başka yaşam için kilitsiz bir kapı.
Zorlanmamış kimse tarafından.
Çünkü bu kapılar, yıllardır açılmadı.
Pek tabii bazı insanlar muhtaç kaldı çilingirlere.
O zaman bizim de eski ve taze bir kapıya ihtiyacımız vardı.
Hayatın anlamı var diyorlar gördün mü içeri girince?
Yoksa ağlarla örülü bir perde mi kapatıyor duvarı?
Kapıdan geçmek zamanı geldi de geçiyor belki de.
Her zaman tutarlı bir insan olmak zor ama bu ülkede.
Aptallar aptalları bulsun,
Zekiler zekilerle oynaşsın dursun.
Ama çapraz bir buluşma, düzeni bozmasın asla.
Seviyorum hepinizi, sevdiğim için yazıyorum dizeleri.
Sevmiyorum, kaybettiğimiz için masumluğumuzu.