Bir zamanlar, sesi sokağa taşan biri vardı.
Kahkahası, sabahın ilk ışığı gibi dokunurdu insanlara.
Yağmur yağsa şarkı söyler,
Rüzgâr esse çocuk gibi koşardı.
Hayat, onun omzuna usulca yaslanan eski bir dosttu.
Mavi, maviydi gökyüzü
Bulutlar beyaz, beyazdı
Boşluğu ve üzüntüsü
İçinde ne garip yazdı...
Garip, güzel, sonra mahzun
Devamını Oku
Bulutlar beyaz, beyazdı
Boşluğu ve üzüntüsü
İçinde ne garip yazdı...
Garip, güzel, sonra mahzun




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta