Eşikteki Yad Şiiri - Şerife Nur Koçak

Nasıl alışmışım varlığına
Kalbimde oluşuna
Nasıl alışmışım sana
Aklımın hiç unutmayışına
Gönlümden gidebilsen yeterdi bana

Veda edememişim hiç
Unuttum demişim
Aklıma gelivermişsin
Unuttum zannetmişim
Çiçek yaprağını unutur mu hiç

Karahindiba gibi düşün
Başıboş bir rüzgar esmiş
Almış götürmüş seni
Sen de başka yerde açmışsın
Tıpkı benim gibi

Bıçak yarası hiç acıtır mı?
Kanayınca anlarsın acıttığını
Aşık Veyselin dediği gibi
Kavuşamayınca aşk olurmuş
Aşk en çok o zaman var olurmuş

Sevgilim
Aşk yarası kanadıkça
Ben de kavuşuyorum sana
Gerçek olmasa da
Sen olmayan sen rüyalarımda

Ama gerçek değil olmayacak
Biliyorum bu böyle son bulacak
Hissediyorum geri gelmeyecek
Umuyorum gelse de hissettirmeyecek
Dilerim ki artık kanatmayacak

Veda etmedim hiç
Edemedim
Canımdan can alın diyemedim
Seni hissedemeden
Senden gidemedim

Sen gittin
Ben gidemedim
Dur da diyemedim
Demiştim aslında
Ama istemedim kalmanı da

Hissetmek istemedim , küstüm
Hem gönlüme hem sana
Bırakamadım anlasana
Yara kapansın dedim
Bıçaktan esirgeyemedim

Veda edemedim hiç
Sevdim dur diyemedim
Hissettim unut diyemedim
Kazındın gönlüme
Çıkarmak istemedim

O artık yok dedim
Dinlettiremedim
Gece oldu
Güneş battı dedim
Ümidi söndüremedim

Göz yaşlarım sel oldu dedim
Su gibi gitti, gelir diyemedim
Yaram kabuk bağladı
Kendimden vazgeçtim dedim
Ondan vazgeçemedim...

Bırakmayı başaramadığım
Varlığına alıştığım
İki türlü de olduramadığım
Kendimden esirgeyemediğim
Bıçağın yarasına
Bendeki Aşkına
Sana...

05.09.2026