Eşik Betikleri Şiiri - Hikmet Nazlı

I. SINIR

Bir şiiri düşürdüm
Yerini hatırlamıyor artık.

Saat bizi işaretliyor rüzgârın omzunda
Bir yerinden akıyor zaman;
Dikişi sökülmüş bir kılık.

Bir yüz geçiyor gözlerimi ödünç alıp
Geri getirmeden.
Arka caddeyle birlikte sessizliğimizi büyütüyoruz
Ayak izlerimizle.

Yazıyorum
Çünkü bazı cümleler
Söylenmeden yaşanmıyor.

II. ASKI

Bir ceket asılı; koyu yeşil
İçinde hâlâ bir adam asılı.
Hâsılı duvar; unutulmuş bir gemici takvimi gibi
Aynı günü gösteriyor.
Bir kapı; çelik
Kendini kapatıyor ardında kalanla.

Kahve soğuyor; sehpada değil
Konuşmaların içinde.
Bir sokak lambası
Koyu yeşil bir geceyi tek başına taşımaya çalışıyor.

Susuyorum
Çünkü bazı sesler
Yer değiştirince anlaşılıyor.

III. EŞİK

Ayakkabılar
İçeri girmiyor, dışarı çıkamıyor
Bekleşiyorlar.
Bir gölge; yerini arıyor bedenimden ayrı.
Saat; bugünü tutamıyor
Dün düşüyor cebimden.

Bir Kadın,
Adını söylemeden geçiyor yüzümün önünden.

Yürüyorum
Çünkü durmak
Bir taraf tutmaktır bazen.

18.03.2026