Eşik Şiiri - Dr Yusuf Polat

Bu dergâh kapısından her gelen geçemez,
Bu kapı açılmaz her insana aynı sessizlikle
Nice bülbüller sustu bu eşiğin önünde,
Gülün sırrına eren, inan benliğini seçemez.

Yol uzundur ey gönül, yükünü indir de gel,
Dostu, yâri, hatırayı ardında bırak da gel.
Aşkın menzilinde ne isim kalır ne iz,
Bir avuç kül olmadan ateşlerde yan da gel

Derler ki; perde arkası zamanın yoramadığı
Kadifeden sükûtla örtülü bir oda vardır;
Ne gam uğrar kapısına
Ne kader yanına
Ne arzuyla zorlanır ne de aceleyle açılır.

Sevgilinin şehrine açılan o son kapıdan,
Ne taç ile geçilir ne de dünya itibarıyla.
Ancak gönlünü ateşte arıtabilenler
Ve çağrılanlar varır o sonsuzluk diyarına.