Eşik Şiiri - Dr Yusuf Polat

Bu dergâh kapısından her gelen geçemez,
Bu kapı
Açılmaz her insana aynı sessizlikle
Nice bülbüller sustu bu eşiğin önünde,
Gülün sırrına erenler, benliğini seçemez.

Yol uzundur ey gönül, yükünü indir de gel,
Dostu, yâri, hatırayı ardında bırak da gel.
Çünkü aşkın menzilinde
Ne isim kalır ne iz,
Bir avuç kül olmadan ateşlerde yan da gel

Derler ki; içeride zamanın yoramadığı
Kadifeden sükûtla örtülü bir oda vardır;
Ne gam uğrar kapısına
Ne kader yanına
Ne arzuyla zorlanır ne de aceleyle açılır.

Sevgilinin şehrine açılan o son kapıdan,
Ne taç ile geçilir ne de dünya itibarıyla.
Ancak
Gönlünü ateşte arıtabilenler
Ve çağrılanlar varır o sonsuzluk diyarına.