Ben gecenin ucundan yari gördüm uykusuz
Pencere kenarında bölmüş uykularını.
Düşünmüş geçmişini, kalmış düşleri sonsuz
- Yıldızlara, yellere vermiş duygularını
- Dağa taşa anlatmış sonsuz sevgilerini.
Yıldızları mı kurşunladın
Güneşi mi vurdun?
Karanlık gecede
penceredesin
Yitik kalmışsın
Unutulmuşsun
Gündüzlere darılmışım
Gecelerden sorun beni.
Gül yüzlüden ayrılmışım
Rüyalara sorun beni.
Duyamaz oldum sesini
Almışım sırtıma aşkın yükünü
Gideceği yere götürüm ben.
Çok şey istemem ki yüce Mevla’dan
- Kanaat eylerim, yetinirim ben
- Güzel sabahlara uyanırım ben.
Sensiz şiirler de mısrasız kaldı
Ne denizin dalgası
Islattı gönlümün yangınını,
Ne kum tanelerine yazıldı
Adın.
Güneş hep doğudan mı
Bakışın ömrüme bir ömür katar
Gözlerdeki gülüş sevdaymış meğer.
Şen olur yanaklar,kalp iki atar
-Yüreklere dalış sevdaymış meğer
-Bu sevdaysa eğer dünyaya değer.
Yansırken aynalara gözlerimdeki hüzün
Yüklemişim sırtıma, yola revandır atlar.
Üstünü kar kaplasın sana çıkmayan izin
- Bahar gelsin gül açsın, kırda yeşersin otlar
- Beni de alın gidin sevda yüklü bulutlar.
Sensiz bu acılar nasıl çekilir?
Derdime bir çare, olacaksan gel.
Olmayan gönüle nerden akılır?
- Bir Güneş misali dolacaksan gel
- Sevip de kadrimi bileceksen gel.
Yaratınca Havva’yı Tanrı
Adem’in kaburga kemiğinden
Kapalıydı gözleri.
Kıramayıp Havva’sını
Isırınca yaşam ağacının
Yasak meyvesini
Sevdamı vurdular
En can alıcı yerinden.
Üç beş kurşun yıkamazken
Bedenimi
Oklara geldi
Zavallı yüreğim.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!