dökülen yaprak gibi
takvimden dökülürken günler
ömür denilen yolun ortasındayım şimdi
mevsimsiz dökülen kar gibi mevsimsizim
zaman kayıp, mekan belirsiz
sanki yılların yorgunluğu gizlenmiş
Belki bir daha göremeyeceğim
Solmasın yüzündeki tebessüm
Çok ayrılık gördü bu yürek
Buna da katlanır elbet.
Öptüm yanlızlığı dudaklarından
Kabus sonu benim değil,
Anlımdakı ter,geceler.
Ört yorganı yanlızlığa,
Oldum derbeder geceler (adem ismailov)
Bu dünyada herkesin bir rolü vardır.
Kimisi iyiyi oynar kimisi kötüyü.
İşin enteresan tarafı herkes güzeli oynadığını sanır.
İyilik, güzellik sözde değil özdedir, özde.
Akıllı cihazların çıkmasıyla
Akılsızlaşan beyinler görüyorum.
Herşey anlamsızlaşmış
Kupkuru bedenler görüyorum.
Kopmuş aile bağları
talan ettiler bütün güzellikleri
kırdılar dallarını sevginin
yenildik her kavgada
satır satır yazıldık kaleme
özledik barışın kokusunu
Yazı güzel kışı başka
İnsanı getirir aşka
Yalandır senden başka
Özledim seni memlekettim.
Eser kavak yelleri
Deden mi takılırdı bara
Gel Özüne dön evlat
Ne ara alıştın kumara
Gel özüne dön evlat.
Para var huzur yok
Ay ışık saçmış geceye
Fıratın suyu serin akar
Gözyaşı karışır dicleye
Ağrıdağı küskün bakar.
Doğuda çocuk olmak
Güneşi avuçlamaya benzer
Doğuda çocuk olmak
Masumane bir bakış demek.
Elinde kuru ekmeği
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!