Erkenden Büyüyen Kadın Şiiri - Serpil Koçar

ERKENDEN BÜYÜYEN KADIN

Değmeyin gam yüklü gönlüme,
Bugün dertliyim efkârlıyım.
Yıkık dökük bir viraneyim.
Kendimde kayboldum,bu gece
Bir enkazın altında kalmış gibiyim
Yorgun omuzlarım…
Gelmeyin üstüme,
Kaldıracak ne gücüm ne de takatim var

Karanlık gecede hüzünlüyüm.
Masamda hayatla oturur,
Günlerle, aylarla hasbihal ederim
Bomboş geçmiş, yorgun yıllarımla didişirim.
Ağlar gözlerim,
Sitem eder yüreğim şu hayata

Anamın kınalı kuzusu,
Babamın pamuk prensesiydim.
Bir yük bindirdi bu hayat omuzlarıma
Yazıktır, günahtır diyen olmadı bu kıza.
Güçlüdür, taşır, yorulmaz dediler.

Hep öyle baktılar hiç görmediler…
Günden güne çöktü omuzlarım.
Gezip tozacağım çağlarda
Çoktan yorulmuştum ben.
Tutmadı kimse
Şu garip gönlümün elinden.
Ağladım da kimse duymadı,
Sırtımı kimse sıvazlamadı.

Hamur gibi yoğurdum acılarımı
Yüklerimle pişerken
Büyüdüm, olgunlaştım.
Allah affetsin beni görmeyenleri,
Duymayanları,
Yüreğimi yakıp kavuranları…

Bu gece başım dumanlı,
İçmeden sarhoş gibiyim.
Masamda defterim, kalemim
Dert ortağım.
Dışarıda deli gibi yağan yağmur
Yerime ağlar.
Camlar buğulu,
Ağlayacak gözlerim gibi

Bu gece de
Umutlarla sarhoş olayım.
Gelene merhaba,
Gidene güle güle diyelim.
Ziyan olan yıllara kaldıralım kadehleri.
Bir oda, bir sessizlik var şu garip yüreğimde
Haydi kimsesizliğimi kutlayalım.

Bu omuzlar yaşımla değil,
Yok sayılarak çöktü.
Bir çocukluk sustu içimde,
Bir kadın erkenden büyüdü
Anlayan olmadı sessizliğimi
Zehir oldu gençliğim, geçti ömür.

Ziyan oldu tükendi gençliğim,
Yordu beni bu hayat
Belki de insanlar bilmiyorum

Kapımı çalan bir mucize var şimdilerde
Sakın alma onu da benden.
Bu omuzlar çok şey taşıdı da
Bunu kaldıramaz be hayat
Erkenden büyüyen bu kadın.