Okulda derse girdim. Namık Kemal’in “Zavallı Çocuk” adlı eserini işleyeceğiz. Önce bir yoklama yapayım dedim. Tembel bir çocuğa Namık Kemal’in kim olduğunu sordum. Dudak bükerek, “Adı yabancı gelmedi hocam. Görsem tanırım” demesin mi!
“Ne yazık ki göremezsin. Uzun yıllar önce öldü” dedim.
Delikanlı üzüntüyle başını salladı:
“Allah rahmet etsin!”
Bir başka öğrenciyi kaldırdım. Namık Kemal’in hangi eserini işleyeceğimizi sordum. Bir cevap veremedi. Oysa birkaç gün önceden konuyu hazırlamalarını söylemiştim. Hayırsever bir arkadaşı eğilerek, “Zavallı Çocuk! Zavallı Çocuk!” diye fısıldayıp kopya vermeye başladı ama bunu duymayan zavallı çocuk put gibi duruyordu hâlâ.
Gülerek şöyle dedim:
Fincanımın kulpu yok
Gözlerimde uyku yok
Ey kusur arayıcı
Her şeye kulp takıcı
Dostluk nedir bilmezsin
Sende hiç mi duygu yok?!
Fincanımın kulpu yok
Gözlerimde uyku yok
Ey kusur arayıcı
Her şeye kulp takıcı
Dostluk nedir bilmezsin
Sende hiç mi duygu yok?!
Ağaca bahar konmuş, kuşa çiçek
Dallar sevişiyor rüzgârlarla
Ağla gönlüm ağla
Sen niye anlaşamıyorsun
İnsanlarla...
KURŞUNLANAN İNSANLIK
Gökten kurşun yağıyor
Yağmur yerine
Sevgi ve dostluğun üzerine
Mayın döşeniyor güzelliklere
Yüzyıllardır akraba gibiyken
Gel de kurtar beni ayrılığının ayazından
geçirsin üşümemi sımsıcak bakışların
ört aşkının şiir yüklü yorganıyla
ruhumu bedenimi
yaksın güzelliğinin ateşi
gönlümün ocağını
Gel de kurtar beni ayrılığının ayazından
geçirsin üşümemi sımsıcak bakışların
ört aşkının şiir yüklü yorganıyla
ruhumu bedenimi
yaksın güzelliğinin ateşi
gönlümün ocağını
KURTLARA YEM OLAN ÇOCUK
Sokağa çıkma çocuk
Vurulursun
Babana bile güvenme denizde
Boğulursun
Aldanıp timsahların gözyaşlarına
-
Erhan Tığlı
Tüm YorumlarSevgi kalbin güneşidir
aşk insanlığın en güzel eşidir.
Bu dizelerde anlaşıldığı gibi şairimiz sevgi ve dostlukla iç içedir.