Erhan Tığlı 2 Şiirleri - Şair Erhan Tığlı 2

İNSANLIK LAFTA KALDI
Yeğeni kadın döver
“aferin” der dayısı
Şenlikte(?), kutlamada(!)
Kim vurduya giderler
Yoldan gelip geçenler

TALAN EDİLEN İNSANLIK
Din cüzdana girdi
Siyasete kurban edildi vicdan
Irzına geçilen namus
Tecavüzcüsüyle evlendirildi
Susturuldu böylece çatlak sesler

İnsan diyorum;
Toprağa ayağının değeceği,
Bahçesinde memleket türküleri söyleyeceği,
Oturup bir ağaç altında semaverde çay içeceği
Gece yıldızları seyredip,
Sabah kuş sesleriyle uyanabileceği bir yerde yaşlanmalı.

El üstünde tut sevgi ve dostluğu
çevreni çiçeklerle donat
olma kimsenin kölesi kulu
işte budur insan olmanın
en iyi en güzel yolu

İNTERNETTİR Benim Tek Aşkım
Hiçbir şeye bağlanmadım sana bağlandığım kadar...
Sabah akşam yanımda, gece düşümdesin
Her zaman her yerde aklımda fikrimde peşimdesin
Sensin bana televizyon telefon radar...
Kimi zaman oyun oynarım türlü çeşitli

ÇELİŞKİMİZ
Sevişmelerden doğduk
Savaşıyoruz
Almayı pek seviyoruz ama
Vermeyi unutuyoruz
Çıkarımız için tazı oluyor

İŞE YARASIN ELİN
Düşeni yerden kaldır
sil gözünün yaşını
kimsesiz çocukların
yedirme namertlere
ekmeğini aşını

Çilelidir başım benim
Aşktır ekmeğim aşım benim
İyilik ve güzelliktir
Vazgeçilmez işim benim
Dokuz köyden kovulsam da

İSTANBUL GÜZEL- GÜZEL İSTANBUL
Gözlerin İstanbul senin sözlerin İstanbul
Martılar konuyor gözbebeklerine
Emirgan’ı demliyor kirpiklerin
Üsküdar’a gider iken
Bir yağmura tutuluyorum

İSTANBULSUN SEN
Kara bulutlar dağılsın üstünden
Çık Tevfik Fikret’in İstanbul’undan
Olma sistanbul.
Açsın lalelerin güllerin
Yakamozlarla bezensin gözlerin