Ercan Kurban Şiirleri - Şair Ercan Kurban

O koşturmacalar, o panik, o telaş, o hızlı nefes, mazide kaldı.
Şimdi sabahlar sessiz, huzur dolu; ışık daha parlak, günler daha dingin.
Eskiden durmaksızın koşar, boz bulanık ırmak gibi akardım.
Yüzümde artık o huzursuz, o bezgin hâl yok.
Gülüyorum gün boyu, ruhum neşeyle kıpır kıpır.
Bir kenara attım, beni inciten her duyguyu.

​Yorgan, bir yitik sevdanın son örtüsü,
Gözde yaşanmamış günlerin örtüsü.
Sabah, acı bir nefes gibi içeri dolar,
Dün gece biten her şey yeniden başlar.

Yataktan kalkmak, bir vedadır sanki,

Bencileyin bir iz idim,
Kendi içimde giz idim.
Derya içinde az idim,
Şimdi derya benimledir.

Yürüdüm yol benden öte,

Gece, uykusunda en ağır rüyasını görüyordu,
Zamanın nabzı, dördü on yedi geçe tekledi.
Akrep yelkovana küstü, saniye taşa çarptı,
Bir kıyamet provası gibi yarıldı göğüs kafesi yerin.
Ne bir kuş havalandı ne bir rüzgâr esti,
Sadece derinlerden gelen o uğultu,

Kurbet kapısından girdim içeri,
Kurbiyet Allah’a bende olmakmış.
Gönül aynasından sildim kederi,
Kulun muradıysa Hakk’a varmakmış.

Can kuşu pervaz eder dost katına,

Dışarıda bir kıyamet, bir tantana...
Sormayın gitsin.
Yeniden yapılanıyoruz diye kepçeler dadandı mahalleye.
Vurdukça vuruyor taşlara tak tak.
Kafalara Çin işkencesi gibi acılar bırakarak.

Hayat bir değişim tik takında.
Var, yok, iyi, kötü, beyaz ve siyah…
Her şey zıttıyla varlık aleminde kaim,
Zıtların çatışması sürmekte daim.
Sevap günaha, aydınlık karanlığa, barış savaşa;
Mutluluk hüzne, varlık yokluğa eviriliyor.

Altın bir uykudur çocukta rüya,
Zalimler düşlere pranga vurur.
Çökerken üstüne dumanlı dünya,
Masumun ahında umutlar kurur.

Kişisel hırsların utanç duvarı,

Yalan dünya geçer gider,
Günlerini etme heder,
Gönül Hakk’ı candan sever,
Seven Hakk’ı canda bulur.

Doğruluğu rehber eyle,

Her damlasında binler rahmet olan yağmurun
Ruhuma taktığı tükenmez sevinçle yaşarım.
Büyülenir ruhum yağmur serinliğinde,
Mutluluktan mutluluğa koşarım.
Yağmur sonrasında gülümseyen güneşle,
Yeşeren sevincime sevinçler katarım.