Modern Zamanlar Epopesi Şiiri - Ercan Ku ...

Dışarıda bir kıyamet, bir tantana...
Sormayın gitsin.
Yeniden yapılanıyoruz diye kepçeler dadandı mahalleye.
Vurdukça vuruyor taşlara tak tak.
Kafalara Çin işkencesi gibi acılar bırakarak.

Aman ne büyük kentsel dönüşüm!
Olmaz olsun.
Eski evler mahzunmuş, hatıraları varmış, kime ne?
Kepçe kazıyor ha babam, beynimin kıvrımlarında geziyor dişleri.
Medeniyet dediğin, insanın kafasının içinde hafriyat kamyonu çalıştırmakmış meğer.

​Hava yağmurlu, martın son haftası...
Ağaçlar da şaşkın, biri çiçek açmış bahar diyor,
Öbürü tomurcukta, kepçenin tozundan önünü göremiyor.
Martılar bile terk etti damları,
Gürültüden İstanbul kanat çırpmayı unuttu.
Kargalar dersen, onlar zaten bu kakofoninin kadrolu korosu.

​Okul çıkışı parka doluşmuş gençler,
Aman ya Rabbim, o ne neşe o ne yüksek perdeden kahkaha!
Kepçe tak diyor, onlar tik diyor telefonda,
Aşkları da yeni yapılar gibi hızlı, betonarme ve gürültülü.

Parkın asıl sahipleri ise formunda.
Bizim Karabaş, geri dönüşümcüye hayatı dar ediyor,
Sanki çöpün namusunu koruyor garibim,
Yabancı geçse havlar, kepçe vursa bakmaz.

Dünya yıkılsa onun derdi bir kemik, bir de kuru saçak altı.
Lokantalarda öğle şenliği kaşık sesleri, kepçe sesiyle yarışta,
Kıymalı fasulye tadında bir kentsel dönüşüm!

Sonra... Sonra bir sessizlik, bir ıssızlık ki sormayın,
Esnaf kapı önünde, elinde kürdan, gözünde boş sokak,
Kuş avlıyor bedavadan.

​Ne demiş şair?
"Bedava yaşıyoruz, bedava;
Hava bedava, bulut bedava..."
Şimdi üzerine bir de kepçe gürültüsü bedava!
Şu mart ayı bir bitse de
Kendi temelimizi bari huzurla atsak.
Şu kepçe kâbusundan bir kurtulsak.