Gökyüzü, erimiş bir kurşun gibi dökülür, derin bir intizarla,
Bulutlar, ağlayan bir ahunun saçlarıdır, siyah ve dalgalı.
Her damla, ruhun kadife atlasında gezen saklı bir keder olur.
Şehirler, bu şeffaf matemin altında camdan bir saray misali durur.
Yeryüzü, gözyaşıyla ıslanmış bir mezmurun eski bir sayfasıdır.
Rüzgârlar müjdeledi geleceğini
Esen her yelde seni kokladım
Yıldız oldun gecelerime
Güneş olup aydınlatırsın diye ruhumu
Gönül köşkümü sana sakladım
Tebessümünle geldin işte
Bu can bir emanet, sanma ki senin,
Vakti gelince de sararır tenin.
Ruh asıl yurduna kanat açınca,
Kafesten bir kuş gibi uçar gider.
Dünya saray olsa, sonu bir kuyu,
Tezatlar dünyasında yaşıyoruz vesselam.
Buluşmak varsa ayrılık da olacak elbet.
Merhaba diyerek başlamıştık yıla,
Şimdi elveda nağmesinin ayak sesleri,
Patırtıyla uygun adım yürüyor.
Her sesle gönülleri hüzün bürüyor.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!