Enver Paşa Şiiri - Hilal Asena Civan

Kızılelma derken canından geçti,
Göklerin katında bir makam seçti.
Ölüm şerbetini gülerek içti,
Sönmeyen bir hırsın adıydı Enver.

Vatanın aşkıyla kavruldu canı,
Damarda kaynıyor asil Türk’ün kanı.
Tarihe sığmıyor şerefi şanı,
Yenilmez bir azmin adıydı Enver.

Hürriyet aşkıyla yollara düşen o,
Makamı, rütbeyi elinle iten o.
Turan hayaliyle yanıp da tüten o,
Tarihin sarsılmaz setiydi Enver.

Kırım’dan Kerkük’e bir selam saldı,
Vatanın derdiyle hülyaya daldı,
Tarihin kalbinde yerini aldı,
Turan’ın sönmeyen ruhuydu Enver.

Ölümün üstüne atla giderken,
Toprağı kanıyla vatan ederken,
Hakkın huzuruna canı adarken,
İstiklal yolunun iziydi Enver.

Kırılsa da kılıç, durmaz bu akış,
Gözünde parlayan o kutlu bakış,
Tarihe vurulan en altın nakış,
Türk'ün sönmeyecek közüydü Enver.

Ne rütbe hırsıydı ne de bir unvan,
Onun davasıydı Turan-ı Cihan.
Mahşerde kurulsun o büyük divan,
Bozkurt’un parlayan gözüydü Enver.