Engin Topkan Şiirleri - Şair Engin Topkan

II. PERDE SU DAMLASI (ADEM)

*PROLOG: GÖKTEN DÜŞÜŞ*
Sahne bomboş, tek ışık / damla gibi durur.
Yukarıdan bir ses yok / aşağıda yankı yok;
Su damlası düşer ağır / "Ben Adem’im" fısıldar.

I.
Sahne boş, ışık tek bir noktada / ben varım sadece sessizlikte
Elimde görünmez bir duvar ördüm / tuğlaları koydum nefeste nefeste
Alkış yok, seyirci yok karşımda / tek rakibim var kendi gölgemde
Monopol kurdum duygular üstüne / bütün kederler tapulu üstümde.

Perde yok.
Sahne yok.
Işık yok.
Sadece masa var.
Tahta.
Eski.

Perde açılmaz.
Çünkü tutacak parmak yok.
Sahne boş.
Çünkü kuracak el yok.
Işık yanar.
Kendi kendine.

Bağımsız Oyun.
12 Sahne
12 Mühür
0 Kelime.

Sahne:

Bağımsız Oyun.
7 Sahne
7 Düşünce
0 Kelime.

Sahne:

Perde açılmaz.
Çünkü perde yok.
Tül var.
Arkasını gösterir.
Göstermez.
Sakladığını fısıldar.

Perde açılır.
Salon dolu.
Ama kimse yok.

Işık düşer sahneye.
Ortada bir adam.

(ZEUS, THOR, LOKİ ÜÇLEMESİ)

Sessizlik bürünür koca sahneye,
Bir gölge belirir, yürür kibirle.
Zeus adını yazar boş gökyüzüne,
Kolları kasılır koca bir devle.

Gözümüzü açtık mı sahne hep aynı sahne
Sufle veren yok, konuşsak iki kelime
Dünya dönüyor dediler büyük bahane
Doğduğumuz gün giydiğimiz gömlekteyiz

Gelecek biletlerin hepsi karaborsa