Engin Topkan Şiirleri - Şair Engin Topkan

Elimde durur / kırık bir küre var.
Parçası dağılmış / gök kubbe eseri.
Dünya döner sandım / meğer dönermiş ben;
Sahipsiz kaldım ben / kederime esir.

Yıldızlar düşmüş içe / baharı yitirmiş.

Piramidin tepesinde adam.
Rüzgâr.
Boşluk.
Aşağıda toz.
Tebeşir tozu.
İnsan tozu.

Sıradaki daireyi çizecek kişi girer.
Elinde tebeşir yok.
Gönye var.
Pergel var.
Cetvel var.

Kırık bir kürem var / avucumda saklarım.
Seyirciye gösterip / kendim kırıp atarım.
Kahkaham yankılanır / ayna labirentinde;
Hangi ben gerçeğim? / Bilmezsin peşimde.

Zavallı rolündeyim / diz çöküp ağlarım.

I. CEMRE: HAVA

Kırık kürem uyur, avucumda susmuştu,
Perde ağır ağır göğe doğru açıldı.
İlk cemre düştü başa, nefes olup savurdu;
Hava indi sahneye, tüm maskeler uçurdu.

I. CEMRE: HAVA

Kırık kürem uyur / avucumda susmuştu.
Perde ağır / göğe doğru açıldı.
İlk cemre düştü başa / nefes olup savurdu;
Hava indi sahneye / tüm maskeler uçurdu.

II. PERDE SU DAMLASI (ADEM)

*PROLOG: GÖKTEN DÜŞÜŞ*
Sahne bomboş, tek ışık / damla gibi durur.
Yukarıdan bir ses yok / aşağıda yankı yok;
Su damlası düşer ağır / "Ben Adem’im" fısıldar.

I.
Sahne boş, ışık tek bir noktada / ben varım sadece sessizlikte
Elimde görünmez bir duvar ördüm / tuğlaları koydum nefeste nefeste
Alkış yok, seyirci yok karşımda / tek rakibim var kendi gölgemde
Monopol kurdum duygular üstüne / bütün kederler tapulu üstümde.

Perde yok.
Sahne yok.
Işık yok.
Sadece masa var.
Tahta.
Eski.

Perde açılmaz.
Çünkü tutacak parmak yok.
Sahne boş.
Çünkü kuracak el yok.
Işık yanar.
Kendi kendine.