Engel Şiiri - Seyrani Göl

Yoluma set çekti zalim nefsim,
Gölge oldu dünya, taş kesildi anlar.
Her düşüş bir vuslat, her kırık bir eşik,
Ateşten geçer kalp, kül olur paslar.

Dünya oyunu yoldan alıkoyar,
Fânî heveslerle ruhu esir eder.
Ama engel değil son durak,
Her sınavda gizlidir Rahman’ın bereketi.

Bazen gecedir önümde duran,
Bazen suskun bir kapı kilidi.
Sandığım her engel, meğer
Hakk’ın beni eğip doğrultmasıydı.

Yük sandığım taşlar omzumda,
Sabra dönüşür adım adım.
Her ağırlık öğretir yürümeyi,
Her yokuşta çoğalır niyazım.

Nefs bağırır: “Dön geri!”
Yol fısıldar: “Bir adım daha ileri!”
Bilirim, engel dediğim şeyler
Aslında bana açılan kapılar.
S.GÖL