En Güzel Sır Şiiri - Dünya Yükünün Hamalı

Dün gece gönül bağımda bir bülbül öttü,
Adını söyledi, güller utandı.
Bir damla aşk düştü can testime,
Çöl sandığım yüreğim deryaya döndü.

Ey hilâl kaşlı, ay yüzlü sevgili,
Kirpiğin kaderime çekilmiş bir hattır.
Bir bakışın, bin cilt hikmetten ağır,
Bir susuşun, bin kelâmı susturur.

Ben seni ten diye sevmedim,
Ten gölgedir, ruh güneştir.
Sen gönlümde açan gizli bir gül,
Ben o güle konan pervane kelebek.

Dudağın nar, sözlerin kevser,
Nefesin bahar yelidir gönlüme.
Parmakların değmese de avuçlarıma,
Yüreğim ürperir ismini işitince.

Aşk bir kandildir, fitili özlemdir,
Hasret, gönül harmanında savrulan samandır.
Ben ateşe yürüyen bir derviş,
Sen gönlümde yanıp duran sır kandili.

Geceler atlas örtü serince semaya,
Hayalin usulca yanıma gelir.
Ne bir ferman okur ne de bir nida,
Sessizce kalbimin kapısını çevirir.

Bir gülün goncası nasıl sabahı beklerse,
Ben de vuslatını öyle beklerim.
Bir nehir denize nasıl kavuşursa,
Adım adım sana öyle akarım.

Gel ey gönül sultanım,
İki can bir nefes olalım.
Ne zincir ol bana, ne ben sana yük,
Muhabbeti hür bırakalım.

Aşkımız ne yalnız dünya sözü olsun,
Ne de gelip geçen bir heves.
Bir derviş nefesi gibi daim kalsın,
Bir türkü olup çağlasın her demde.

Sen benim gül bahçemin ilkbaharı,
Ben senin yollarında yürüyen yolcu.
Bir ömür aynı göğe bakıp diyelim:
"Sevda, Hakk'ın gönüllere düşürdüğü en güzel sırdır."