En güzel derdim Şiiri - Basri Erdoğan

En güzel derdim…
Adını her andığımda içimde bir ateş uyanır,
Ve ben o ateşi söndürmeye değil, anlamaya geldim bu dünyaya.

Ne zaman çıkaracaksın beni bu yangının ortasından, söyle?
Yoksa bu yangın sen misin,
Ve ben sana yanmayı mı kader bildim?

Kül oldum bak…
Ama bu kül, yok oluş değil;
Aşkın sırrına erenlerin sustuğu yerdir.
Derman aramadım artık,
Çünkü anladım:
Dert dediğin, O’ndan bir izdir kalpte.

En güzel derdim…
Bir damla su döksen yüreğime,
Sönmez bu yangın;
Bilirim ki o damla sensin,
Ve ben yine sana yanarım.

Ben senin kuytularına gizlendim,
Kendi içimde sana secde ettim sessizce.
Senden bile sakladım kendimi,
Aşkı kirletmemek için adımı unuttum.

Dert olmayayım dedim yârime,
Ama gördüm ki…
Aşk dediğin, dert olmadan tamamlanmazmış.

Ve şimdi biliyorum;
Sevmek, görünmeden var olmak,
Yanarken bile şükretmektir.

En güzel derdim…
Ben seni sevmeyi değil,
Sende kaybolmayı öğrendim.