Emre Zeybek Şiirleri - Şair Emre Zeybek

Ana!
Bir yanım sevinç,
Bir yanım yara.
Sevincim Sensin,
Yaram, uzağım sana.
Senden ayrı kalışıma.

Her derdin her sıkıntının ondadır şifası,
Kol kanat gerer, huzurdur hayali rüyası,
Sürekli didinmekle geçer bu dünyası,
Her rengi her teni ayrı boyar fırçası.

Yorgunluk bilmez, koşar her işe,

Ben varlığın içinde, yokluğun çocuğuyum.
Elinden tüm mirası alınan,
Geçmişi acımasızca karalanan,
Babasından, dedesinden ayrılan,
Kendi vatanında sürgün olan,
Bir çocuktum.

İşte bir suret daha tükenip gitti,
Hayatı eridi, aldığı nefes tükendi.
Bak bugünde onun selası verildi,
Bir anda adı rahmetli oluverdi.

Tanırım ölen rahmetli iyi biriydi,

Bilir misin sen, gece niçin karanlıktır?
İşlenen onca günaha, hangi aydınlık dayanır.
Belki de bir ayıbın üzerini kapatır,
Yine de her dem gündüze âşıktır.

Cennet için uğraşır, günahlar yolunda,

Bir babanın, azmidir boya fırçası,
Merhametle onunla duvarı okşaması,
Belki de hayattaki tek aşkı,
Gürgen saplı bir boya fırçası.

Kimse bilmez, boyanan duvarın rengini,

Sakın ağlatma sevgilini,
Yükleme onun omzuna,
Bu dünyanın matemini.
Soldurma narin gönlünü,
İsraf etme sayılı ömrünü.

Kervandır, bu gelip geçen her devran,
Yoksa sen baki kalır mı sandın?
Nefistir, bu her gönülden bir tat alan,
Yoksa sen farklı bir haz mı aldın?

İstemesen de dalgalanan bir nidadır bu,

Koyma Anne! Kalsın bu küçük sepet,
Uzun kalmam ben, dönerim elbet.
Ben dayanamam, zor gelir hasret.
Belki de kaderimdir benim bu gurbet.

Şimdi gidecek miyim? Ben buralardan,

Vicdanlar köpürür cesaret olur,
Lisanlar dökülür şahadet olur,
Cennet görünür hakikat olur,
Gün bu gündür adalet olur.

Heyecan ile çalar kösler,