Acaba Şiiri - Emre Zeybek

İpekten işlenmiş bir gönülde,
Hangi cevher saklanır acaba.
Bal damlayan altın püskülde,
Rüzgâr nasıl seslenir acaba.

Çakır gözlerden atılan name,
Gönül deryasına olur mu? Bahane,
Kirpiklerinde beliren gel değişine,
İcap ile meçhule dalınır mı acaba?

Rana simaya serilen kâkül,
Letafetle iltifata olur mu? Tekabül,
Biçare aşığın gönlü eder mi? Tahammül,
Temayül edene zül olur mu acaba?

Meh-peyker’de allanmış iki yanak,
Her zarafete kucak açmış bir konak,
Yorgun kalplere istemsiz durak,
Seyretsek efsunu kaçar mı acaba?

Şefatan gizler akıl süsü zebanı,
İki kelam ile vefasız eder elbanı,
Cilban ile süslenmiş mavi türbanı,
Aklımdan bir daha çıkar mı acaba?

Hali, endamı bilmem nazdan mıdır?
Yoksa utangaç halli olandan mıdır?
Bu vakfe, bu asillik soyundan mıdır?
Mağrursa gönül perdemi yırtar mı acaba?

Hangi gönül tezgâhında işlenir muhabbeti,
Nasip midir ki bir kula dünyada ki cenneti,
Eğer açılmamışsa onun da gönül gülleri,
Cesaretle gelen cüreti kabul eder mi acaba?

Bahara çevirdi yolları geçerken güzel kokusu,
Kalemle çizmişler sanki boyunu posunu,
Ayıp olur mu? Çevirip baksam boynumu,
Büyü bozulur, gizem kaybolur mu acaba?

Her gönülde, tende sevgi aynı mıdır acaba?
Gönül meyledince mi coşar yürek acaba?
Yazgı mı tetikler kalbi böyle atmaya acaba?
Yoksa kader yaşanırken bir oyun mudur acaba?