karanlığın ortasında buldum seni
ne sen siyah ne de ben beyazdım ama
okyonusların maviliğinde sevdim say sen
umutların bittiği tüm renklerin ahenk bulduğu
efkar dağı kadar büyük sana olan sevdam...
Sen hayallerimin katili
Umutlarimin azraili
Sen bu gönlümün sönmeyen kor Alevî
Hayatımı Darma duman eden kadın
Seni sevdiğim o güne seni gördüğüm o güne sana lanet olsun be soysuzun kitapsızın kızı
umutlarımın hayalimin katiline
sesleniyorum artık herşey bitti
geçti acı dolu yıllarım
ömür tükendi yollar bitti
ne eserin kaldı artık
kayıp şehirlerin çıkmaz sokaklarındayım
ruhum kayıp bedenim soluk
uzun zaman oldu
var ile yok arasında kalalı
dilim suskun
kalbim yorgun
vicdansızlığını anlatmaya kelimelerim
yetersiz anlamsız kalır
ne hayalleri yarım bıraktın sen
beni diri diri toprağa gömüp ellere el
açışın beni umutlarımdan vurup
boğazıma düğümlediğin son bir nefes kaldı
o masum bakışların altında
sahte gülüşlerini göremedim
nasılda inandırdın kendine
her kavganın ardında
bir daha ayrılık yok derken.
Mezar Başında
Taşına adını yazmışlar oğlum,
Ben hâlâ sesleniyorum sana.
Toprak soğuk mu bilmiyorum,
Ellerim titriyor dokunurken adına.
Dert üstüne dert eklendiyse bir'de yârdan der'in bir hançer yarası aldıysa zavallı kalbin yüreğin hem söyletir hemde ağlatır yalan dünyanin yalan düzeni
Bakın dostlar bakın
Gün gelir sizi yakar yıkar el kızı
Öyle garip bir dünya ki dostun olur düşman
Düşmanın olur dost
aaahhhh ahhhh ne can kaldı nede canan
nede dermanım var artık
umutlarım tükendi heves desen oda kalmadı
şimdi mutlu ol bak yarattığın eserinle
sen değilmisin be allahsız
aşıkmısın arkadaş bak yine dolu dolu gözlerin
sen neden ağlıyorsun bu gecede nemli gözlerin
aşıkmısın arkadaş bak yine daldı gözlerin
sende mi çıkıp gelecek diye uzaklardan
bir zalimi umut ediyorsun ben gibi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!