Emojinin Cinsiyet Ayrımı Şiiri - Mustafa ...

bir gülüş mesela,
annesiz mi, babasız mı doğdu ekrana ?
hangi ses tonunda güler,
hangi omuzda dinlenir akşam olunca ?
kim öğretti ona sevinmeyi
ve neden hep aynı sarıya boyandı teni ?

emojiler aynadır belki,
bakanın kendini gördüğü camdan bir göl.
bir kadın gönderir, kadınlaşır anlamı ,
bir erkek yollar, erkeksi sanılır.
oysa kendisi boş bir kaptır,
içini biz doldururuz,
niyetle, alışkanlıkla, önyargıyla.

bir kalp
kadın mı şimdi ?
çünkü duygulu,
çünkü kırmızı,
çünkü yumuşak ?
peki ya siyah kalp
erkek mi olur acıyı susturduğu için ?
renklerin bile cinsiyetini ezberletti bu dünya,
sembolleri bile saflıktan kovdu.

iki figür yan yana,
kim kimi tutuyor, kim önde, kim geride?
bak işte, daha bakarken
zihnimiz sıraya diziyor bedenleri.
emoji susuyor,
biz konuşuyoruz onun yerine.

belki de emojinin cinsiyeti yoktur,
ama bizim yüklediğimiz anlamların vardır.
belki de sorun sembolde değil,
bakışımızdadır.
çünkü biz her şeye etiket yapıştırmayı severiz,
insana, söze, bakışa, hatta bir işarete.

bir gün emojiler dile gelse derdi ki,
beni erkek yapma, kadın yapma,
beni sadece gönder.
sevincini taşıyayım,
özlemini, utancını, suskunluğunu.
bana kimlik sorma,
ben duygunun kısa yoluyum.

emojinin cinsiyeti olmaz belki,
ama bize çok şey söyler,
ne kadar kalıplarla düşündüğümüzü,
ne kadar çabuk hüküm verdiğimizi,
ve ne kadar az sade kalabildiğimizi.

bir sarı yüz kadar masum olabilsek keşke,
sadece hissettiğini ifade eden,
fazlasını iddia etmeyen.
ne kadın, ne erkek,
sadece bir anın işareti gibi
durabilsek ekranda.

Mustafa Alp
03/02/2026 23.15