K--) Var git yoluna be adam,
Ben alışık değilim,öyle süslü sözlere aptallaşırım.
Unuttuğum duyguları,yeniden gün yüzüne çıkarma
Var git yoluna , vebalime bulaşma.
Mutluk kim... ben kim , korkuyorum.
Var git yoluna be adam, var git yoluna.
Gittiğinde günlerden cuma,aylardan temmuzdu,
Duydum haberini , bir köşede ağladım
Sonsuz... bir acı çöktü içime.
Oysa , yaşanacak ne güzel ,günler vardı
Issız bir sokakta yürüyorum
Sokağın tavanı kadar acılarım
Ay ışığı vururken sokağa
Kimse görmesin diye,
Islak kirpiklerimin,
Gölgesine saklanıyordu acılarım
Gönül mir'atını sildim, tecelli eylesin canan,
Baktığım her bir zerrede, ayan oldu o Süphan.
Güneşten nur alan, her bir çiçek Senden nişandır hep,
Bu alem bir kitab olmuş, okur her harfi bir irfan.
Ben bir terziyim.
Hayatıma girenlerin,söküklerini dikiyorum.
O kadar sökük ve yırtık var ki bu hayatta,
Nereye baksanız bi yırtık bir sökük ,
Görmemeniz mümkün değil
Her yerdeler..her yerde.
Geceler, bana hep sorar
'' Neden hâlâ buradasın?''
Bense sessizce,
Kupkuru bir gülüşle cevap veririm.
Çünkü ben yalnızlığın ustasıyım.
Gece sessizdi..
Ay, gökyüzünde kırık bir ayna gibi parlıyordu.
Rüzgâr usulca pencereye vuruyor,
Yaprakları ürpertiyordu.
Ve ben... yalnızlığımın köşesinde oturuyordum.
Susuz kalan çiçekler gibi
Çatlayan kuru topraklar gibi
Kökü olmayan kuru dallar gibi
Yok oluyorum bende.
Yıkık dökük evler gibi
Yol bitti buraya kadarmış
Aslında, sen benden gideli,
Uzun... yıllar oldu.
Umutlarım dağların ardında kaldı.
Ben dipsiz yalnızlıklarda kıvranıp dururken,
Büyüdüm...
Ben ilk defa otuz beşimde büyüdüm.
Yokluğun kapımı her çaldığında.
Ne sesini duydum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!