Emine Koç Şiirleri - Şair Emine Koç

Ruhun Kanayan Coğrafyası

Ruhumun kıvrımlarında gezinirken anladım
Ne o süt nehirleri uzakta ne de o harlı ateş başka bir diyarda

Şiirsel Dans

"Hiç beklenmedik anda dökülen
Dizeler gibiydi gelişin
Parmak uçlarında büyülü bir zarafet
Lirik bir dansın kollarında aşkı betimleyen

Sırn/aşık Rezonans


İki nehir yatağını bulmuş gibi,
Ruhum, ruhunun kıyısına vurdu.
Göğsünde dinlenen o sarkaçlı zaman,

Sisli Dağların Ardına Mektup


Bugün Babalar Günü Baba...
Yirmi dört yıldır kanayan o eski acımıza

Siyah Gölün Yabancısı

Karanlık bir mahzenin soğuk mermerinde dilsiz bir sükûttu gölgem.
Kendi mukaddes mezarında uykuda olan, taştan bir heykel gibiydim.
Sonra tekinsiz, semavi bir fısıltı sızdı o çürüyen boşluğuma.
Hücrelerimde asırlık yas yıkıldı, bir infial başladı özümde...

S'nin Gölgesi...

Vasiyetimdir..!
Senden önce ölürsem
kefenlemesinler ayaklarımı...

S/onsuz Eşik


Boşlukta asılı duran o çizgi

Sonsuzluğun sen/fonisi

Kalplerin kapısı çalınınca
Notalar dans eder
Süzülür sonsuzluğu doğru bir melodi
Aşkın, yaşamın, umudun şarkısı...

Tohum

“Ne güneş aya yetişebilir, ne de gece gündüzü geçebilir.
Her biri bir yörüngede yüzmektedir.”

Ve nihayet kendime müsait olabildim.

Gölgesi Siliniyor İzlerinin…

Biliyor musun?
Herkes o gürültülü neşene kapılıp giderken
Ben, o kalabalığın ardındaki kimsesizliğine rastladım
Belki de en çok bu yüzden ürktün