Çok derin izler taşıyorum artık sadece yorgunluk kaldı benligimde, boş vermişlik kol geziyor...
her kavganın sonunda kendimi dar ağacına asarken buluyorum...
Ah be hayat yoruldum
Elimde kaldı tutunduğum tüm dallar.
İçim acıyor, canım canım yanıyor.
Anlatamıyorum içimden geçen medcezirleri.
Zahirimden tanımayın beni,
Yüzümün her zerresine bir gülüş konar,
Yüreğim ise sığmadı şu göğüs kafesine,
Bahçem de goncalar açmadan kurudu.
Gökyüzünün maviliğin de kuşlar uçuyor,
Nefesim, gökkuşağımın bilinmeyen tonu
Uzattığın elin baharımın anahtarı oldu
Iykimsin iyi gelenim
Sorguları cevapsız bıraktım
Adın yazılı benliğimin her zerresinde...
Okadar çok dinledim ki şu hayatıKendimi orman Sessizliğin de dalgaların hırçınlığında buldum,
Benliğime not sadece insanlar yanılgı bu hayatta.
Şımartılmak istiyorum adam!!!
Şımartılmadığım çocukluğuma inat,
Senin yüreğinde şımarmak istiyorum,
Yüreğinin tenhalarında ben koşmak istiyorum.
Üşüyor sarılmayı bilmeyen Bedenim,
Gözyaşlarım da saklıdır anlatamadıklarım.
Gönül kapımı kilitledim yâr.
Anahtarını ummanlara attım.
Sana söz, bu kalp senden başkasına titremeyecek bir daha.
Biz bu aşkı daha yaşamadan,
Hep derdin ya sen gidersin ,
Meğer sen kendini bilirmişsin,
Sevdayı taşıyacak yürek yokmuş sen de.
Sevdaya inanmışlığım la vurdun sen,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!