Gecelerimin kayıp sözleriydin sen,
Uçuşan ateş böceklerinin ışığıydın sen,
Sevda türkülerimin en yanığı yine sen,
Söyle ne oldu bize yalan mı olduk!
Doğmamış çocukların umuduydu aşkımız,
Canımı adadığım yoldaş saydığım,
Sevgiden başka ne istedim senden söyle,
Ekmek aş istemedim kolum kanadım ol diledim,
Kolumu kanadımı kıran, kör kuyulara atan sevgili.
Kendimi sevmedim seni sevdiğim kadar,
Gözümü kapatıp dinledim, alemi
Dile kement vurup, coşturdum yüreğimi
Önümde umman, arkamda dağım belledim seni
Eli'mi bırakmak hak mıdır söyle.
Ayaz gecelerin koynuna, sevdayı üryan bırakan yâr
Büyülerin tılsımı bozuldu
Aşk ayaklar altında, ağızda sakız oldu
Yap boz gibi bir uydu on bozuldu...
Kalabalıklarda yalnızlığımın sarhoşluğunu yaşıyorum
Can çekişen umutlar var heybemde
Sen baharıma tomur tomur aç istiyorum
Yâr, imkansızlıklarla sen varsın düşlerimde...
Acılarım derinleşiyor ve ben üşüyorum
Geceler çok çaresiz benim gibi karanlığa siginanlara
Dünya çok karanlık insanların kalbi kara mı kara
Bu döngüde kendimi ateş böceği gibi hissediyorum, yetersiz.
O kadar çok vazgeçiş yaşadım ki hangisi derine dokundu bilmiyorum
Göğüs kafesimin için de bir kuş çırpınıyor
Çırpındıkça nefesim kesiliyor
Derdim içeride olunca aldığım hava bana yetmiyor
İçime yaralı kuşu salan yâr.
Heveslerimi bir bir ayak altına aldın
İltica etmekten vazgeçmiş bir yürekten sesleniyorum,
Ruhumun tenhalarında süngüler deliyor bedenimi,
Savaştan korkmuyorumda düşmanım belli değil,
Teslim olmam bundandır.
Ömrümün ziyanlarını hesaplayacak bir işlem yok,
Hazanda hüzünde yüreğe düşer,
Önce insanlar kaybolur
Tüm var oluşlara inat
Eskiyi arar durursunda,hani yeniler nerede.
Demem o ki usta ne koku kaldı nede baharlar.
Yürekler yasta..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!