Emanet Şiiri - Can Elif

Korkuyorum…
Gecelerden biraz.

Rüyamda
küçük bir kız çocuğu
ellerimden tutuyor.

Meleğim…
Yine gelir misin?
Yine sarılıp
“kokunu özledim” der misin?

Aklım susuyor,
gönlüm seni buluyor.
Bir melek neden
hep seni hatırlatıyor bana?

Belki delirdim…
Ama insan,
kalbine emanet edileni
özlemekten vazgeçemiyor.

Ben sadece
sessizce soruyorum:

Bir kalp sana emanetken,
onu sevmek
neden bu kadar zor?