Elveda Şiiri - Seyrani Göl

Babamı, bir atlıkarınca şenliğinde kaybettim.
Değişen mevsimler susmayı öğretti bana.
Annem kuşluk vakti getirdi gözyaşından öğünümüzü.
Babam, bir gölgeden ibaret kaldı aklımda.

Annem dövünerek serdi yaldızlı döşeğini
Ağıt ağacının altına.
Hüzün kazanını koydular
Harlı ateşin üzerine.

Gözyaşları çisem çisem sel oldu,
eski pınardan yankılandı ağlama sesleri.
Dağlar sustu, taşlar hafızaya dönüştü,
Acı, toprağın derinliğinde kendine yer açtı.

Allah sabrını verdi bize.
Selam, sabah, helallik derken,
Uğurladık onu yalınayak,
Babasına dua edip geldiği patikadan.

Cennetten haber vardı dualarda.
Annemin dizleri çözülürken.
Bir tül gibi örtüldü yüzüne.
Zaman omuzlarına oturdu sessizce.

Biz susmayı öğrendik o gün,
Saatleri durdurmayı,
Bir gözyaşını avuçta saklamayı
Ve boş sandalyesine bakmayı.

Annemin saçına gece düştü,
Her telinde bir "ah" asılı kaldı.
Kapanmayan kapılar gibi
Açık kaldı yokluğu her duvarda.

Çivisi düştü duvardaki takvimin,
Her sayfa aynı günü gösteriyor.
Bir çocuk salıncağa binmiyor artık,
Çünkü babasının sesi eksik rüzgârda.

Bir mendil bıraktık mezarına,
Üstünde annemin kokusu.
Bir de kır çiçeği,
Ona “geri gel” diyen suskunluğumuz,
Hep içimizde saklı.
S.GÖL