Babamı, bir atlıkarınca şenliğinde kaybettim.
Annem kuşluk vakti getirdi gözyaşından öğünümüzü.
Babam, bir gölgeden ibaret kaldı aklımda.
Değişen mevsimler susmayı öğretti bana.
Annem dövünerek serdi yaldızlı döşeğini
Ağıt ağacının altına.
Eve dönmez bir akşam;
Ve gün yüzlü çocuğu,
Sorar: Nerede babam?
Bakarlar, oldu, bitti;
Gelir, derler çocuğa,
Devamını Oku
Ve gün yüzlü çocuğu,
Sorar: Nerede babam?
Bakarlar, oldu, bitti;
Gelir, derler çocuğa,




Biz susmayı öğrendik o gün,
Açık kaldı yokluğu her duvarda.
Çivisi düştü duvardaki takvimin,
Ona “geri gel” diyen suskunluğumuz,
!!!
Mehmet Bey, teşekkür ederim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta