Babamı, bir atlıkarınca şenliğinde kaybettim.
Annem kuşluk vakti getirdi gözyaşından öğünümüzü.
Babam, bir gölgeden ibaret kaldı aklımda.
Değişen mevsimler susmayı öğretti bana.
Annem dövünerek serdi yaldızlı döşeğini
Ağıt ağacının altına.
O mavi gözlü bir devdi.
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi,
bahçesinde ebruliii
hanımeli
açan bir ev.
Devamını Oku
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi,
bahçesinde ebruliii
hanımeli
açan bir ev.




Biz susmayı öğrendik o gün,
Açık kaldı yokluğu her duvarda.
Çivisi düştü duvardaki takvimin,
Ona “geri gel” diyen suskunluğumuz,
!!!
Mehmet Bey, teşekkür ederim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta