Babamı, bir atlıkarınca şenliğinde kaybettim.
Annem kuşluk vakti getirdi gözyaşından öğünümüzü.
Babam, bir gölgeden ibaret kaldı aklımda.
Değişen mevsimler susmayı öğretti bana.
Annem dövünerek serdi yaldızlı döşeğini
Ağıt ağacının altına.
-l-
'yok olmak üzere çıktığım koşuda
h e r - m o l a d a
bana su veren biridir sevgili
öpmeye / sevmeye
Devamını Oku
'yok olmak üzere çıktığım koşuda
h e r - m o l a d a
bana su veren biridir sevgili
öpmeye / sevmeye




Biz susmayı öğrendik o gün,
Açık kaldı yokluğu her duvarda.
Çivisi düştü duvardaki takvimin,
Ona “geri gel” diyen suskunluğumuz,
!!!
Mehmet Bey, teşekkür ederim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta