Babamı, bir atlıkarınca şenliğinde kaybettim.
Annem kuşluk vakti getirdi gözyaşından öğünümüzü.
Babam, bir gölgeden ibaret kaldı aklımda.
Değişen mevsimler susmayı öğretti bana.
Annem dövünerek serdi yaldızlı döşeğini
Ağıt ağacının altına.
Yağız atlar kişnedi, meşin kırbaç şakladı,
Bir dakika araba yerinde durakladı.
Neden sonra sarsıldı altımda demir yaylar,
Gözlerimin önünden geçti kervansaraylar...
Gidiyordum, gurbeti gönlümle duya duya,
Ulukışla yolundan Orta Anadolu'ya.
Devamını Oku
Bir dakika araba yerinde durakladı.
Neden sonra sarsıldı altımda demir yaylar,
Gözlerimin önünden geçti kervansaraylar...
Gidiyordum, gurbeti gönlümle duya duya,
Ulukışla yolundan Orta Anadolu'ya.




Biz susmayı öğrendik o gün,
Açık kaldı yokluğu her duvarda.
Çivisi düştü duvardaki takvimin,
Ona “geri gel” diyen suskunluğumuz,
!!!
Mehmet Bey, teşekkür ederim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta