Elsa'nın Gözleri Şiiri - Selçuk Alkan

Gözlerin Elsa
yosun yeşili bir denizin kıyısı,
içine düştüğüm işte o derin sularda
kendimi unuttum
gözlerinin değdiği yerde mevsimler değişti
bozkırlar ansızın yeşile büründü
bir Eylül günüydü sonbaharda

Kaç hayal kırıklığından süzülüp geldi kim bilir
kim bilir kaç defa aynada soldu
güle benzer gülüşün
gözlerin Elsa, cam kırıklarının üzerinde yürümek gibi
bazen afacan bir çocuğun oyun sevinci
bazen de Haziran sonu düşmüş iki kar tanesi
biraz soğuk, biraz kırgın
biraz da kardelen
ve gözlerindi Alamut fedailerinin ölüme götüren Firdevs’i

gözlerindir Elsa,
hangi çiçeğe baksa, kendi kokusunu unutturan
gözlerin gökten düşmüş günahsız meleklerin sureti
bakınca sanki bir mucizeye tanıklık eder gibi
gözlerin zemheri sonrası “kış güneşi”
Bülbüller yuva kurmuş bak!
uzun kirpiklerinin gölgesine
sabaha kadar ismini sayıklar
gözlerindir Bülbüllere, güle aşkını unutturan
gözlerindir Elsa
bin yıllık masalları yeniden yazdıran

Tüm yalnızlıklar bir kenarda dursun Elsam
biz seninle menekşe rengi bir yalnızlığı paylaşıyoruz
avuçlarımızda tatlı bir çocuğun anıları saklı
gözlerin bu kentin en kuytu mahallesindeki
en onurlu direnişin adıdır
Sen, bir annenin şefkatiyle bir kadının eşsizliğini
aynı ruhta buluşturan yegane varlıksın

Şimdi tüm kainat sönse ne çıkar?
Gözlerinden Elsa, her akşam kutup yıldızları doğar
gözlerine şiir yazmaktan vazgeçtim artık
çünkü gözlerin, yeryüzüne indirilmiş en muhteşem şiirdir