Elifte Şiiri - Can Elıf

Adım Elif’ti belki—
ince, uzun, tek başına.
Bir harf kadar yalnız,
bir kelime kadar yarım.

İnsan en çok sevdiği kıyıdan çekilir
sular gibi ağır ağır.
Ben senden çekilemedim de.
Geriye tuz kaldı,
yanan bir iz gibi dudaklarımda.

Oysa ben seni
ilk bakışın telaşında değil,
hiç görmediğin sabrında sevdim.
Hiç görmediğim vefanda sevdim.
Hiç görmediğin hissetiğim ruhumda sevdim.
Gamzemdeki küçük çukuru
bir sığınak sandın,
içimdeki uçurumu görmedin.
Oysa ben uçurumda çiçek büyüttüm

Hiç görmediğin demiştin ya,
haritaları yırtılmış bir denizsem peki.
Kıyısız,
adı olmayan.
Limanı tekrar kuran ise,

Çok sevdim dedim ya,
Sevginin ölçütü nedir desem sustum,
Sarrafa sahafa ve ustaya sordum,

Sarraf kalbimi ışığa tuttu,
“İşlenmemiş,” dedi.
Ham olanın içinde
en saf maden saklıdır, bilmedi.

Usta ruhumu avucunda tarttı,
“İlk dokunuş kıymetlidir.”
Ben anladım:
Kıymet, kime verildiğinde değil,
kimde kaldığında büyür.

Ruhla kaç olmaz
ruhla ölçüt olmaz
Sevdiğim