Elif Oral Şiirleri - Şair Elif Oral

İnsanların mutlu olması için çabala .Ama kendini onlara feda etme.önce sen mutlu ol
sonra başkalarını mutlu et.unutma dünya sadece güneşin etrafında dönmez.kendi
etrafında da dönmeyi bilir. Eğer Dünya kendi etrafında dönmeseydi güneşin etrafında
da dönemezdi

Duygularımız bir sağanak başlayıp hemen ardından güneş çıkıp gökkuşağın belirmesine
benzer.gökkuşağındaki renkler aynı yerde farklı duyguların tercümanı olduğunu
misallendirir.

Takılan yüzüklerin,yapılan törenlerin hiçbir anlamı kalmadı.Kimin eli kimin cebinde,belli
değil!

Mum olup bir şeye fazlasıyla ateşini verdin mi ,o şeyin içinde kül olup
bitersin.Bilginin,dinin,sevginin içinde kaybolma!Bilginin fazlası aklını çeler,dinin fazlası
seni dinden eder,sevginin fazlası seni mahkum eder. Dengeli olup ölçülü olduktan sonra
mum değil güneş de olursun.

Bir feryat ki yer gök inler,ama kimse bilmez.

Sahi çocuk ne demekti?
Annesinin dizinde ninni dinleyip rüyalara mı dalmaktı
Babasının işten eve gelmesini sabırsızlıkla mı beklemekti
Eve gelince babası "babaaa"diye kucağına mı atlamaktı...
Ellerinizden öpe bir de bizim mahalledeki çocuklar vardı
Kimisi körebe,kimisi saklambaç,kimisi erik çalardı karşı komşunun ağaçlarından

Hakikatin çemberinde dönen pervaneyim
Kalbimi kaybetmiş ney'im.
Ailemi yitirmişsem neyim?
Ocağımı otağımı haydutlar çaldı viraneyim
Ait olduğum vatanıma biganeyim
Meğer Kardeşim Kabilmiş divaneyim

Sizler acıların pençesinde boğuştukça kurtuluşa yakınlaşan,cennetle muştulanan
Bizler kanımızı emip boğuldukça boğulanlar
Sizler öldükçe dirilenler
Bizler diri sandığımız ölüler
Sizler mayın tarlasında hakikate koşup adn ceennetinde duraklayanlar
Bizler adım dahi atamayan adlarınıza hayran kalanlar

Her şey ona işaret ediyorken onu bulamazsın.Gaflet perdeni kaldırdığında
Küçük bir işaret "bulman" için kâfi gelir

Ak düştü dağlara, kar geldi geçti, Bulutlar ağladı, yağmur geldi geçti. Cemre düştü toprağa, güneş geldi geçti, Bir tek beklediğim o yol gelmedi, Mevsimler döndü de... Sen hiç gelmedin...