Elbet Sen De Ağlarsın

Gelmez, o beklediğin tasasız uykular.
Kaçar senden köşe bucak.
Derinlerden, çıldırasıya bir yankı duyulur.
Mazinin boynu bükük sevdaları:
yazgıya isyana kalkar senden haberli.
İşler bedenine, gönül çaresizliği.
Uçsuz aşklara dalarsın,
dalarsın da, gözyaşlarına batarsın.
Elbet, sen de ağlarsın.

Gün gelir; yüzünde çizgiler biter.
Geçer zaman, saçlarına aklar düşer.
Gömülürsün sevdiklerince, birer birer.
İlkbaharın cıvıltısına, kışın azametine
aldanıp, alın yazını unutmaya kalkarsın.
Değişimin yalnızca, aynalarla kaldığını görür
feryat figan pişmanlığa batarsın.
Elbet, sen de ağlarsın.

Yüreğinin yangısıyla basiretin bağlanır.
Ellerindeki ırmak serinliği bir yana,
zihnindeki tereddütler çıkmazı öbür yana savrulur.
Düşlenen güzel vakitleri anarsın.
Sebepsiz tebessümünün membağını ararsın.
Umarsızca arkanda bıraktığın kimsesiz umutlar,
nanik yaparken kalbine kalbine; sedan kesilir.
Ne amansız geceler bırakır peşini, ne de keşkeler.
Apansız boşalır göz pınarların.
Bulut grisi ile menekşe moruna boyanmışken suretin,
ışığını kaybetmiş yorgun ruhunla karaya batarsın.
Elbet, sen de ağlarsın.