Belki Şiiri - Mustafa Yılmaz Boz

Ürkütmen gönlümden kara toprağı,
Bir güzele yetmez, az olur belki.
Dökülür bağların gülü yaprağı,
Kar yağar ardından, yaz olur belki.

Anladım bir daha, yar dönmeyecek,
Ağlar gözlerimden, yaş dinmeyecek,
Bilsem ki bu yangın, hiç sönmeyecek,
Varsın yansın daha, köz olur belki.

Bu ömürde böyle, geçer sanırım.
Yokluk yoldaşımdır, iyi tanırım,
Çok çalışırım amma, az kazanırım,
Bir garık çorbamda, tuz olur belki.

Ben Allah kuluyum, tövbeler haşa,
Ne ağa ola bildim, ne de bir paşa,
Ağına düşmüşüm, sevinme boşa,
Ecelim elinden, tez olur belki.

Ben borçlu değilim, sevda kuşuna,
Yazına dayandım, hem de kışına,
İsmimi yazarlar, mezar taşına,
Bir öncü yel eser, toz olur belki.

Gönül çobanıyım, usanmam yoktan,
Yuvamı yurdumu, terk ettim çoktan,
Bir görsem yeterdi, seni uzaktan,
Yaklaşmam yanına, söz olur belki.

Sevda seyyahıyım, yoktur pazarım,
Aşktan mustaribim, garip bizarım,
Sever incitirim, değer nazarım
Bilmeden üstünde, göz olur belki.

Kulak verin bana, cananlar canlar,
Duyan değil beni, dinleyen anlar,
Fikrimde büyüyen, körpe fidanlar,
O yârin eline, saz olur belki.

Çektiğim ayrılık, kederdir bunca,
Amma insan olsun, amma karınca,
Kırmızı güllerin, çiçek açınca,
Bir kaçı içinde, roz olur belki.

Kahıroğlan senin, yüreğin pektir,
Yaradan şahidim, sevdiğim tektir,
Olmaz olmaz deme, Allah büyüktür,,
Senin de soyadın, Boz olur belki.