Eksik bir alfabe... Şiiri - Hasan Belek 2

​
Dünya, herkesin kendi sesini aradığı büyük bir uğultu.
Biz bu gürültünün ortasına, bir parça sükût bırakmaya geldik.
Adımlarımız yeri döverken, aslında göğü arıyoruz;
Çünkü biliyoruz ki; toprak sadece bedeni saklar,
Ruh, hep o başladığı yerin hasretiyle yanar.
​
Kime sorsan, yarım kalmış bir hikâyenin başkahramanı...
Kimin cebinde bir kırık ayna, kiminin avucunda sönmüş bir yıldız.
Oysa hayat, o aynadaki çatlakta sızan ışıktır.
Kazanmak dedikleri, bir yığın kuru yaprak biriktirmekmiş;
Gerçek zafer ise, bir fırtınanın ortasında
Kendi içindeki o tek mumu sönmeden tutabilmekmiş.
​
Vakit daralıyor, gölgeler kapı eşiklerine yaslanmış...
Zaman denen o devasa nehir, her şeyi alıp götürürken,
Geriye sadece "iyilik" denen o kadim tortu kalıyor.
Bir insanın kalbine dokunmak, bin şehri fethetmekten büyük;
Ve bir "eyvallah" diyebilmek, bütün hırsların üstünde bir yük.
​
Ey yolcu! Bakma ellerinin boş olduğuna,
Gönlü dolu olanın, mülke ihtiyacı yoktur.
Biz geçeriz bu handan, sesimiz yankılanır boşlukta;
Bir şiir kalır yarınlara, bir de o bitmeyen vefa.
Şimdi sus ve dinle;
Hayat, sen sustuğunda başlayan o en güzel şarkıdır...

Hasan Belek
Akçay