Ehemmiyetsizim Şiiri - Önder Özkaran

EHEMMİYETSİZİM

Ben şimdi sessizlikten, buz gibi eriyen biriyim
Sanki gece olmuş, ışıksız yolların zifiriyim
Patlıyor, başımda sanki havan topları bu cenkte
Başından vurulan bir erin talihsiz miğferiyim
Zaman fare gibi kemiriyor umudu tıkır tıkır ruhumda
Pas tutmuş bir kapanın, delik deşik peyniriyim
Yalan yanlış çizgiler kuşatmış çepeçevre etrafımı
Bir tembel talebenin rastgele karalanmış defteriyim
Sessiz öfkeler kusuyor kulağıma küfür dolu sesleri
Sanki berduşların, evsiz kalmış bir garip himayesiyim
Ne kadar uykusuz düşünceler var ki gecemde sırlı
Karanlık düşlerin gölgesiz, gözü kanlı zebanisiyim
Tutsağı olmuş gibi heyulanın, içimde yangın var!
Közsüz, dumansız bir alevin, ateş-i rumisiyim
Hiçliğin ortasında sırılsıklam yalnızlığa bulanmış
Sanki bu evrende kimsesizlerin sessizliğiyim
Kapıma uğrayan rüzgarda savrulan yaprak gibi
Yazını yitirmiş bir iklimin en hazin mevsimiyim
Kör kütük sarhoşum, aldığım her nefesten!
Sanki meymenetsiz, ifrit dolu meyhâr şişesiyim
Olmadı bilemedim yaşamayı, masumca dünyada
Etten kemikten yapılmış pişmanlıklar abidesiyim
Susuzum, yolsuzum, yoksulum, ben ki yokum!
Meczup bir şairin, ehemmiyetsiz divanesiyim