Eğitimde çöküşün anatomisi

Ülkemizde giderek yaygınlaşan şiddet, baskı ve dayatma kültürü;
hukukun üstünlüğü yerine gücün üstünlüğünü kutsayan anlayış,
ne yazık ki okullara, gençlere ve çocuklara kadar sirayet etmiş durumda.

Bugün çocuklar ve gençler;
çeteleşmeye, birbirine baskı kurmaya,
hatta şiddeti bir çözüm yolu olarak görmeye başlıyor.

Geleceğimiz olan çocuklarda;
şiddete ve uyuşturucuya yönelim artarken,
okullar bile tam anlamıyla güvenli alanlar olmaktan uzaklaşıyor.

Peki neden?
Çünkü biz eğitim ile öğretimi karıştırdık.
Çocuklar ebeveynlerinin aynasıdır.
Ve eğitim ailede başlar.

Ancak bizde sistem;
insan yetiştirmekten çok bilgi yüklemeye odaklı.

Bilgi var, ama değer yok.
Öğretim var, ama eğitim eksik.
Etik değerler, ahlak, vicdan, sorumluluk ve disiplin;
ihmal edilmiş durumda.

Analiz yok, sentez yok.
Yaparak ve yaşayarak öğrenme yok denecek kadar az.

Okuma alışkanlığı zayıf,
araştırma kültürü gelişmemiş,
sorgulama çoğu zaman bastırılıyor.

Çocuk;
ezberleyen ama anlamayan,
başaran ama gelişmeyen,
sınavı geçen ama hayatı ıskalayan bireylere dönüşüyor.

Öte yandan;
Eğitim sistemi sürekli değişen, günübirlik kararlarla yön verilen
bir yazboz tahtasına dönmüş durumda.

Çocuklar ilgi ve yeteneklerine göre yönlendirilmek yerine,
tek tip bir kalıba sokuluyor.
Kültür, sanat ve spor geri planda bırakılıyor,
rekabet ise acımasızca körükleniyor.

Rehberlik ve psikolojik destek yetersiz.
Aile yapısında da dengesizlikler var:
Kimi aile aşırı korumacı,
kimi aşırı serbest,
kimi ise çaresiz…

Yoksulluk ise ayrı bir yara:
Bazı çocuklar okula aç gidiyor,
bazıları ise imkân bolluğu içinde savruluyor.
Adalet duygusu daha çocuk yaşta zedeleniyor.

Sonuç mu?
Rüzgâr eken bir toplum,
bugün kasırga biçiyor.
Ve ne yazık ki
bu kasırgada en çok çocuklar savruluyor.

Peki çözüm ne?

Eğitim sistemi, bilgi yükleme modelinden çıkarılmalı;
karakter ve değer odaklı hâle getirilmelidir.

Okullarda güçlü rehberlik ve psikolojik destek sistemi kurulmalıdır.

Her çocuk mutlaka sanat, spor veya üretim temelli bir alanla buluşturulmalıdır.

Eğitim, çocukların ilgi ve yeteneklerine göre yönlendirilmelidir.

Ailelere yönelik bilinçlendirme ve eğitim programları yaygınlaştırılmalıdır.

Okullarda güvenlik kadar, önleyici sosyal ve psikolojik çalışmalar artırılmalıdır.

Tüm çocuklara fırsat eşitliği sağlanmalı, en az bir öğün ücretsiz yemek verilmelidir.

Eğitim sadece bilgi vermek değildir;
insan yetiştirmektir.
İnsanı ihmal eden bir sistem,
toplumu da geleceğini de kaybeder.

Hiç kimse yaşananları tesadüf sanmasın.
Bu bir çöküşün işaretidir.
Rüzgâr eken bir toplumun, kasırga biçmesi kaçınılmazdır.
Ve bugün o kasırganın ortasında, en savunmasız olan çocuklar var.

Bir toplumun geleceği sınıflarda şekillenir.
Eğer o sınıflarda şiddet filizleniyorsa, sorun çocuklarda değil, kurduğumuz düzendedir.

15 4 2026

Kemal Tekir
Eğitimci şair yazar