Efsunlu Gölge Şiiri - Kasım Kobakçı

Efsunlu gölge,
Fısılda ruhuma,
Dağıtılamaz mısın, bir köşenden?
Ağır sükûnet çöktüğünde;
Lakin süzülmeye koyulursun.
Zifiri anlarda,
Saklanan hakikati,
Sen öyle mi sezdirirsin?
*
Tasa etme!
Yittiğin vakit,
Yepyeni bir düşe uyanacaksın.
İhtimal ki, nur suretine;
Fakat, neyi yaşatacaksın.
Yoksa, Sonsuzluk Yolcusu'nu mu?
Onun yoldaşlarıyla, yan yana,
Bilinmezlik ilmini,
Hangi gönüllere akıtacaksın?