Gökleri emziren bir şafak sancısıydı Selim,
Aslanın yelesinde düğümlenmiş bir iklim.
Sekiz kışlık bir ömrü asırlara uladı,
Cihanın çehresini kanıyla mühürledi.
Demir bir pençe gibi kavradı coğrafyayı,
Toprağın nabzı saydı, kurduğu her rüyayı.
Yağmuru seviyorum diyorsun,
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...
Devamını Oku
yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun...
Güneşi seviyorum diyorsun,
güneş açınca gölgeye kaçıyorsun...
Rüzgarı seviyorum diyorsun,
rüzgar çıkınca pencereni kapatıyorsun...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta