Efendisi Olan Sınırlar

Kardeşlikten söz eden dillerin altı kanlıdır,
ateş altında hasatlarla sarardım,
Tarihin kötü bir şekilde diktiği yaralarla kıpkırmızıyım,
Yüz kıyının çocuğuyum,
Yaralı kıtaların kardeşiyim,
İnsanın her yerden yükseldiği yerlerden geliyorum
Bir yumrukla, bir şarkıyla, bir taşla,
Uğruna kavga edilen bir somun ekmekle.
Orada, evde, ağaçlar dinlenmek için gölge sunmuyor,
Orada, evimde, ateş ve pullardan bir ejderha.

Sakal olgunlaşmadan önce,
El yazmasını bitirmeden önce,
Güneyde, güneşten kavrulmuş yollarda doğdum,
Berrak gölet gözlerime aldanmayın,
Surların kemikleri arasında uyudum,
Ve şafağın bıçak gibi doğuşunu gördüm.

Kardeşlerim, ülkemde cehalet uyku değildir,
On kişiden sekizi sabahın adını okuyamaz,
Kamışlarda gizli bir ateş gibi.
Şiirler yalınayak yürür,
Şiirlerin nasırlı elleri vardır,
Gökyüzü yoksullara kapandığında.
Şiirlerimiz kitapların içinde uyumamalı,
Sokaklara inmeli, Taşlara, pazarlara, kışlalara vurmalı,
Bitkin atlara seslenmeli,
Anne kelimesinden açlık kelimesini bilene seslenmeli.
Şiirlerimiz yol kenarında durmalı,
Öfkenin işaretleri gibi,
Düşmanın yaklaşmasını izlemeli
Gözcülerden, köpeklerden, çanlardan önce.
Şiirlerimiz çalıların davullarını çalmalı,
Ve eğer miğferleriyle geri dönerse, karşılık vermeliler.

Şiirlerin,
şeker kamışı tarlalarının ortasında, madenlerin tozunda,
Silahların ve hayallerin satıldığı limanlarda,
Adaletsizliğe karşı kağıttan yumruklarını kaldırmalarını istiyorum.,
İnsan artık bir mal olmaktan çıktığında,
Yeryüzünün artık bir efendisi kalmadığında,
Bürünebilecek, tıpkı çimenlere bırakılmış tüfekler gibi.
Ama tek bir alın isimsizce kanadığı sürece,
Tek bir ağız ektiği ekmeği yalvardığı sürece,
Tek bir ülke çizmenin altında uyuduğu sürece,
Şiirlerimiz taştan daha sert, isden daha kara,
Kızgın demirden daha sıcak olmalı,
Ve ilerlemeli, ilerlemeli, yoksullarla, yenilenlerle,
Ayağa kalkanlarla birlikte. yola bakın,
İzinsiz bir deniz gibi yükselen insanlara bakın.

Ekmek herkese ait olduğunda,
Konuşmanın artık gardiyanı olmadığında,
O zaman kardeşlerim, ancak o zaman,
Gerçekten hangi ülkeden geldiğimizi bileceğiz:
Başlarını vermeyi reddeden insanların vatanından.