Düzen Bozuldu Şiiri - Sadık Kocabaş

Düzen bozuldu bak, çarkı çevirir,
Haya denen ince yol kalmadı.
Nefis gemisini azgın devirir,
İnsanı insana bağlar kul kalmadı.

Sırlar saçılıyor her bir sokakta,
Ahlâkın kırıntısı yok tabakta.
Yalan eksik olmaz dilde dudakta,
Doğruyu hak ile süren hâl kalmadı.

Batı’nın rüzgârı savurdu özü,
Göremez oldu bak körleşen gözü.
Kendi kültürüne döndürüp yüzü,
Özüyle gururla gezen el kalmadı.

Atalar mirası tozlu raflarda,
Vicdanlar uyuyor sessiz saflarda.
Ekranlarda bitmez türlü gaflarda,
Aslına dönerek pişmiş bel kalmadı.

Özgürlük dediler, kestiler bağı,
Savurdu dört yana ocağı, dağı.
Ne edep kaldı bak ne gönül çağı,
Utanıp başını eğen kul kalmadı.

Kapatın şu sanal, sahte kapıyı,
Yıktınız gönülde kutlu yapıyı.
Ölçemez olduk biz doğru tapuyu,
Hakikat yolunda giden yol kalmadı.

Çocuklar doğmadan ekranla yatar,
Filtreli yüzlerde maskeler tutar.
Şeytanın hilesi bin oyun katar,
İnançlı duruşta esen yel kalmadı.

Kalemsiz Şair der sözüm gerçektir,
Gönül terazisi her gün terktir.
Bu gidişat sonu büyük bir şerdir,
Deryada yüzecek duru göl kalmadı.